Skład Nicejsko-Konstantynopolitański
To wyznanie wiary sformułowały sobory w Nicei (325) i Konstantynopolu (381); do dziś wypowiadają je chrześcijanie Wschodu i Zachodu. Podajemy własny przekład tekstu łacińskiego. Słowa „i Syna” (Filioque) dodano później na Zachodzie – Kościoły prawosławne wyznają, że Duch Święty pochodzi od Ojca.
Wierzę w jednego Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi, wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
I w jednego Pana, Jezusa Chrystusa, jednorodzonego Syna Bożego, z Ojca zrodzonego przed wszystkimi wiekami. Boga z Boga, Światło ze Światła, Boga prawdziwego z Boga prawdziwego; zrodzonego, nie uczynionego, jednej istoty z Ojcem, przez którego wszystko zostało uczynione.
Który dla nas, ludzi, i dla naszego zbawienia zstąpił z niebios. I wcielił się za sprawą Ducha Świętego z Maryi Dziewicy, i stał się człowiekiem.
Ukrzyżowany też za nas pod Poncjuszem Piłatem, umęczony i pogrzebiony. I zmartwychwstał trzeciego dnia według Pism. I wstąpił do nieba, siedzi po prawicy Ojca. I znowu przyjdzie z chwałą sądzić żywych i umarłych, a Jego królestwu nie będzie końca.
I w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, który od Ojca i Syna pochodzi; który wraz z Ojcem i Synem odbiera cześć i chwałę; który mówił przez proroków.
I w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół. Wyznaję jeden chrzest na odpuszczenie grzechów. I oczekuję zmartwychwstania umarłych i życia przyszłego wieku. Amen.