Magnificat – Wielbi dusza moja Pana
Magnificat to pieśń uwielbienia, którą Maryja wypowiada podczas odwiedzin u Elżbiety (Łk 1,46–55). Wysławia Boga, który wywyższa pokornych i pamięta o swoich obietnicach. Od wieków śpiewa się ją w wieczornej modlitwie Kościoła. Tekst według Biblii Gdańskiej, w uwspółcześnionej pisowni, zakończony Chwała Ojcu.
Wielbi dusza moja Pana; i rozradował się duch mój w Bogu, zbawicielu moim, Iż wejrzał na uniżenie służebnicy swojej; albowiem oto odtąd błogosławioną mię zwać będą wszystkie narody.
Bo mi uczynił wielkie rzeczy ten, który mocny jest, i święte imię jego; i którego miłosierdzie zostaje od narodu do narodu nad tymi, co się go boją.
Dokazał mocy ramieniem swoim, i rozproszył pyszne w myślach serca ich. Ściągnął mocarze z stolic ich, a wywyższył uniżone. Łaknące napełnił dobrymi rzeczami, a bogacze rozpuścił próżne.
Przyjął Izraela, sługę swego, pamiętając na miłosierdzie swoje. Jako mówił do ojców naszych, do Abrahama i nasienia jego na wieki.
Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu. Jak była na początku, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.